Khadżuraho – Khajuraho

Świątynia Ćitragupty

Również należy do najbardziej na zachód wysuniętych budowli, nie dzieli jednak wspólnego tarasu z trzema pozostałymi. Choć architekturą przypomina Dewi Dźagadambę, powstała nieco później i wyróżnia się tym, iż jako jedyna została dedykowana bogu słońca, Surji.

Stan, w jakim świątynia przetrwała do dziś, niestety, nie pozwala na przeprowadzenie prac remontowych. Podczas zwiedzania zwróćmy uwagę na piękne rzeźbienia przedstawiające sceny z procesji i polowań, tańczące kobiety i walki słoni. Znajdujący się w głównym sanktuarium posąg Surji ukazuje go jadącego rydwanem zaprzężonym w siedem koni. W centralnej niszy południowej fasady pyszni się Wisznu o jedenastu głowach, do boga należy ta pośrodku, pozostałe są głowami jego awatar.

Świątynia Parwati

Budowla, do której dojdziemy obrzeżem parku, to położona na prawo od ścieżki świątynia Parwati. Nazwa została nadana najprawdopodobniej przez pomyłkę, gdyż pierwotnie świątynia była dedykowana Wisznu, a obecnie mieści się w niej posąg samoistnej bogini-rzeki Ganges pędzącej na grzbiecie krokodyla.

Świątynia Wiśwanathy i Nandi

Powstała około 1002 r. budowla została wzniesiona na planie o pięciu nawach, podobnym do tego, jaki cechuje Kandariję Mahadeo. Do czasów obecnych zachowały się dwie spośród czterech bocznych świątyń. O tym, że budowla dedykowana jest Śiwie, świadczy ogromny posąg Nandi, wiernego byka Siwy, umieszczony na tarasie, naprzeciwko wejścia. Na wysoki taras prowadzą schody otoczone od strony północnej rzeźbami lwów, a od południa słoni.

Wśród rzeźbień na fasadzie przeważają elementy charakterystyczne dla świątyń w Khadżuraho. Na szczególną uwagę zasługują podobizny kobiet, ukazanych podczas pisania listów, zabaw z dziećmi, muzykowania lub, do czego zwiedzający zdążyli już przywyknąć, oddawania się uciechom ciała.

Świątynia Matangeśwary Budowla stoi obok świątyni Lakszmany, jednak ze względu na to, że nadal służy wiernym, nie została ogrodzona. Jest to jedna z najstarszych świątyń, czego dowodzą skromne i nieliczne dekoracje. Wyjątek stanowi jedynie liczący 2,5 m, pięknie wypolerowany posąg lingi, fallusa, będącego głównym symbolem Siwy.

Każdego rana sprzedawcy kwiatów przygotowują girlandy, którymi wierni obda-rowywują umieszczony na zewnątrz posąg słoniogłowego Ganeśi, boga literatury, wiedzy i pomyślności. Gdy po zmówieniu modlitwy wierni odchodzą, kwiaciarze zabierają girlandy, by ponownie je sprzedać!

Świątynia Ćausath Jogini

Tę świątynię, stojącą za parkiem, na uboczu, uważa się za najstarszą w Khadżuraho. Data jej powstania przypada prawdopodobnie na 900 r. n.e. lub wcześniej. Jest to również jedyna świątynia zbudowana wyłącznie z granitu, z wejściem nie ustawionym w kierunku wschodnim. Słowo ćausath oznacza 64 – wewnątrz mieściły się dawniej 64 cele, w których mieszkały 64 joginie, służebnice Kali. Do bogini należała sześćdziesiąta piąta cela.

W odległości pół kilometra dalej na zachód znajduje się świątynia Lalguan Mahadeo, niewielka, zniszczona budowla z piaskowca i granitu, dedykowana Siwie.

Muzeum archeologiczne

Muzeum archeologiczne (czyn. codz. z wyj. pt., 10.00-17.00), mieszczące kolekcję rzeźb i posągów pochodzących z okolic Khadżuraho, znajduje się w pobliżu zachodniej grupy świątyń. Choć muzeum jest niewielkie, oprowadzający popędzają turystów, gdyż czas to pieniądz. Szczególną uwagę warto zwrócić na umieszczoną przy wejściu do galerii postać tańczącego Ganeśi. Opłata za wstęp wliczona jest w cenę biletu do zachodniej grupy świątyń.

Mnóstwo wspaniałych rzeźb znajduje się też w położonym naprzeciwko muzeum, obok świątyni Matangeśwara. Teren ten zamknięty jest dla turystów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *