Dzajpur – Jaipur

Stare Miasto

Stare Miasto jest częściowo otoczone murem z siedmioma bramami, z których największe to Candpol, Adźmeri i Sanganeri. Szerokie na 30 metrów aleje dzielą „różowe miasto” na równe prostokąty. Miasto jest niezwykle barwne, a w wieczornym świetle magicznym blaskiem odznaczają się różowe i pomarańczowe budynki. Charakterystycznym widokiem na ulicach Dźajpuru są wozy, ciągnięte przez wielbłądy, taksówki ambassador oraz nowoczesne ciężarówki i samochody maruti, które przeciskają się wśród niezliczonych temp, rowerów, rikszy, autorikszy i pieszych.

Najciekawszym zabytkiem w tej części miasta jest Iswari Minar Swarga Sul (Minaret Przeszywający Niebo), usytuowany w pobliżu bramy Tripolia, który zdecydowanie góruje nad innymi budynkami.

Do głównych targowisk na Starym Mieście zalicza się bazary: Dźohari (wyroby jubilerskie i hinduskie sari), Tripolia (wyroby z mosiądzu, przedmioty lakierowane i rzeźby), Bapu (perfumy i ubrania) oraz Ćandpol (nowoczesne świecidełka i bransolety).

Hawa Mahal

Hawa Mahal, czyli Pałac Wiatrów, zbudowany w roku 1799, jest jednym z najciekawszych zabytków w Dźajpurze, choć budowla ta składa się prawie wyłącznie z fasady. Pięciokondygnacyjny budynek stoi przy głównej ulicy na Starym Mieście i stanowi wspaniały przykład sztuki rodźpuckiej. Ozdobiony jest różowymi, na wpół oktogonalnymi oknami przypominającymi nieco plastry miodu. Maharadża Sawadź Pratap Singh zbudował go, aby umożliwić damom ze swego otoczenia obserwowanie codziennego życia oraz przechodzących w dole procesji. Warto wejść na szczyt budowli, gdyż rozciąga się stąd cudowny widok na miasto. Pałac stanowi część miejskiego kompleksu pałacowego. W tym samym miejscu mieści się też niewielkie muzeum archeologiczne.

Wejście (codz. 9.00-16.30) znajduje się od tylnej strony budynku. Dojście jest dobrze oznakowane. Za wstęp płaci się 2 INR, za filmowanie – 50 INR.

Pałac Miejski

W środkowej części Starego Miasta znajduje się Miejski Kompleks Pałacowy (City Pałace). Mury zewnętrzne zbudował Dźaj Singh, ale inne dobudówki powstały stosunkowo niedawno, niektóre nawet w początkach wieku XX. Obecnie pałac stanowi mieszankę architektury radźasthańskiej i mogolskiej. W jednej z części pałacu nadal mieszka dawny maharadża.

Siedmiokondygnacyjny Candra Mahal stanowi centralny punkt kompleksu. Na parterze i pierwszym piętrze mieści się muzeum maharadży Sawaja Mana Singha II, w którym pomieszczono bogatą kolekcję dzieł sztuki, dywanów, naczyń emaliowanych i starej broni. Wśród obrazów wyróżniają się miniatury szkoły radźasthańskiej, mogolskiej i perskiej. W zbrojowni uwagę przyciągają strzelby i miecze z XV wieku, a także wiele przemyślnych i nietypowych sztuk broni, z której posiadania słynęli wojownicy radźpuccy.

Do innych godnych polecenia miejsc w pałacu zalicza się Diwan-i-Am (Sala Audiencji Publicznych) z bogatą ornamentyką i manuskryptami w języku perskim i sanskrycie, oraz Diwan-i-Khas (Sala Audiencji Prywatnych) z wykładaną marmurem galerią. Jest tu też wieża zegarowa oraz nowszy Mubarak Mahal.

Na zewnątrz znajduje się ogromny srebrny statek, którym dawny maharadża przewoził do Anglii wodę pitną. Okazuje się bowiem, że jako gorliwy hindus nie mógł pić wody angielskiej! Pałac i muzeum czynne są codziennie (9.30-16.45) za wyjątkiem świąt państwowych. Wstęp – 30INR, wniesienie aparatu fotograficznego – 50 INR, kamery wideo – 100 INR.

Dźantar Mantar

Przy wejściu do Kompleksu Pałacowego znajduje się Dźantar Mantar (obserwatorium), którego budowę rozpoczął w 1728 r. Dźaj Singli. Umiłowanie astronomii rozsławiło jego imię chyba bardziej niż czyny wojenne.

Spośród pięciu obserwatoriów, wzniesionych przez Dźaja Singha, to w Dźajpur jest największe i najlepiej zachowane, bowiem w 1901 r. zostało gruntownie odnowione. Pozostałe znajdują się w Delhi (najstarsze, z roku 1724) oraz w Benaresie i Udźdźajnie. Piąte obserwatorium, które było w Mathurze, już nie istnieje.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że w Dźantar Mantar znajduje się jedynie dziwna kolekcja rzeźb, ale w rzeczywistości każda z nich ma konkretne przeznaczenie, m. in. służą one do ustalania azymutu i pozycji gwiazd, a także określania dat zaćmienień słońca i wysokości nad poziomem morza. Uwaga turystów skupia się przede wszystkim na zegarze słonecznym z 30-metrowym gnomonem. Cień, jaki on rzuca, porusza się z prędkością nawet 4 metrów na godzinę. Wstęp – 4 INR, korzystanie ze sprzętu fotograficznego – 50 INR, otw. 9.00-16.30, pn. bezpł.

Osoby zainteresowane szczegółami tech-nicznymi tych ogromnych przyrządów mogą tu kupić A Guide to the Jaipur Asto-nomical Observatory (Przewodnik po obserwatorium astronomicznym w Dźajpurze) autorstwa B. L. Dhamy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *